قهوه بیشتری بنوشید تا بیشتر عمر کنید!

[ad_1]

نباید از نوشیدن قهوه به علت مضرات آن بترسیم. نوشیدن روزانه ۲ تا ۳ فنجان قهوه احتمال مرگ زودرس ناشی از بیماری‌های قلبی، سرطان، تنفسی، سکته مغزی، دیابت و بیماری‌های کلیوی را تا ۱۸ درصد کاهش می‌دهد.

به راستی که حقیقتی اسرار آمیز در دل یک فنجان قهوه نهفته است! نوشیدن یک فنجان قهوه داغ در صبح، شما را برای مواجهه با یک روز پرمشغله آماده می‌کند، یک لیوان قهوه آیس شما را از حرارت طاقت فرسای عصرگاهی نجات می‌دهد و یک ماگ قهوه گرم، بعد از شام به شما آرامش می‌بخشد.

قهوه

اغلب مردم مصرف قهوه را به علت ترس از اثرات مضر آن، محدود کرده‌اند. اما براساس پژوهش‌ها، ترس از نوشیدن قهوه می‌تواند از بین برود. مطالعاتی که تعداد بیش از ۷۰۰ هزار نفر را شامل می‌شد، نشان داد که مصرف بیشتر قهوه احتمال مرگ زودرس ناشی از بیماری‌هایی از قبیل سرطان، دیابت و بیماری قلبی را کاهش می‌دهد. همچنین مشخص شده که مصرف قهوه‌ی بدون کافئین نیز دارای همین فواید است.

ماگ قهوه

محققان در مطالعه‌ی دیگری با جامعه آماری بزرگتر شامل ۵۲۰ هزار نفر از ۱۰ کشور اروپایی و به طور میانگین در ۱۶.۴ سال، از مراکز تغذیه اطلاعاتی را جمع‌آوری کرده و دریافتند که مصرف قهوه‌ی بیشتر، سبب کاهش احتمال بروز مرگ‌ومیر می شود. بیشتر از ۲۵ درصد مصرف‌کنندگان، روزانه ۳ یا تعداد بیشتری فنجان قهوه صرف کرده بودند.

خطر مرگ در مردها با مصرف روزانه قهوه، ۱۲ درصد کمتر از افرادی است که از نوشیدن آن امتناع می کنند و این نسبت در خانم‌ها ۷ درصد گزارش شده است.

به‌علاوه مصرف قهوه احتمال مرگ ناشی از بیماری‌های سیستم گوارشی و گردش خون را کاهش می‌دهد. در مردها نیز با مصرف قهوه خطر مرگ ناشی از خودکشی کاهش می‌یابد.

این مطالعات در آمریکا روی ۱۸۵٬۱۸۵ نفر در طی ۱۶ سال صورت گرفت و این بار نیز نتایج مشابهی در کاهش احتمال مرگ زودرس ناشی از بیماری‌های قلبی، سرطان، تنفسی، سکته مغزی، دیابت و بیماری‌های کلیوی به دست آمد. احتمال مرگ زودرس برای افراد با مصرف روزانه ۲ تا ۳ فنجان قهوه، ۱۸ درصد و برای افراد با مصرف روزانه یک فنجان قهوه، ۱۲ درصد کمتر است.

نوشیدن روزانه ۲ تا ۳ فنجان قهوه برای سلامتی مفید است و احتمال مرگ زودرس ناشی از بعضی بیماری‌ها را کاهش می‌دهد

مطالعه اخیر از این جهت حائز اهمیت است که روی قشر گسترده‌ای از آمریکایی‌ها اعم از نژاد‌های سیاه، سفید، لاتین، ژاپنی و آمریکایی‌هاوایین صورت گرفته است. با همه‌ی گفته‌های فوق باید در نظر داشت که این مطالعات شهودی هستند و نمی‌توان تنها با استناد به آنها چنین نتیجه گرفت که نوشیدن قهوه به‌طور کامل موجب افزایش طول عمر می‌شود. محققان در طی پژوهش‌های خود تلاش کردند که عواملی مانند رژیم غذایی، چاقی و استعمال دخانیات را کنترل کنند؛ با این حال امکان دارد افرادی که قهوه‌ی بیشتری می‌نوشند به طریقی دیگر از سلامت بیشتری برخوردار باشند که در این مطالعات در نظر گرفته نشده است. 

گفتنی است که این اولین مطالعه‌ در راستای تایید نقش مصرف قهوه در کمک بهبود سلامتی کمک نیست. مطالعه‌ی قبلی که در این زمینه صورت گرفته بود نیز تایید می‌کرد که مصرف قهوه در بهبود عملکرد کبد، سطح فشار خون و کاهش التهاب می‌تواند مفید باشد.

از آن جایی که مصرف قهوه بدون کافئین نیز موجب افزایش طول عمر می‌شود، در نتیجه می‌توان چنین برداشت کرد که کافئین عاملی مؤثر در فواید قهوه محسوب نمی‌شود؛ هرچند که اغلب ما قهوه را به علت کافئین آن می‌نوشیم.

گروهی از محققان اظهار داشتند که فواید قهوه ممکن است متأثر از بقیه‌ی ترکیبات آن و به‌‌خصوص آنتی‌اکسیدان پلی‌فنل‌ باشد؛ همان ماده‌ای که به هنگام آماده‌سازی قهوه از آن آزاد می شود. البته باید اشاره کنیم که کافئین نیز ممکن است دارای فواید مختص به خود باشد.

در کل یافته‌های جدید بیانگر این موضوع هستند که حتی اگر ما با قطعیت نتوانیم ثابت کنیم که نوشیدن قهوه سبب افزایش طول عمر می‌شود، باز هم نباید احساس بدی نسبت به مصرف قهوه داشته باشیم؛ زیر این ماده در کل دارای فوایدی برای بدن ما است.

نوشیدن بیش از حد قهوه حاوی کافئین، شما را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد اما مصرف حدود پنج فنجان از آن در طی روز مشکلی ایجاد نمی‌کند.

[ad_2]

لینک منبع

بازگرداندن قوای بینایی به افراد نابینا با کاشت ایمپلنت FlatScope در مغز

[ad_1]

قوای بینایی برای بسیاری از افراد اهمیت حیاتی دارد و از دست دادن آن به راحتی قابل‌ قبول نیست. در همین رابطه، محققان دانشگاه رایس (Rice University) آمریکا با ساخت ایمپلنت FlatScope راه‌ حلی برای این مشکل یافته‌اند.

بازیابی بینایی نابینایان آنقدرها هم ایده‌ی جدیدی نیست و از طریق روش‌هایی چون پیوند چشم عملی می‌شود، اما مشکل اصلی این روش، نبود اهداکننده کافی در مقابل جمعیت نابینایان جهان است که گاهی اوقات باعث به وجود آمدن بازار سیاه و تجارت غیر قانونی اعضا می‌شود.

ایمپلنت FlatScope علاوه بر بازگرداندن بینایی افراد، به واسطه‌ی ماهیت درون‌کاشتی مغزی‌اش، مشکلات مربوط به سایر اختلالات حسی را نیز برطرف می‌کند. FlatScope عملا یک میکروسکوپ مسطح است که پس از قرار گرفتن در مغز بیمار، توانایی نظارت و تحریک نورون‌هایی را که با فعال شدن به فلورسنت تغییر می‌کنند، دارد.

بازگرداندن قوای بینایی نابینایان با کاشت ایمپلنت FlatScope در مغز

تیم محققان دانشگاه رایس

این امکان نظارت باعث به وجود آمدن حسگرهایی می‌شود که قادرند از طریق ارسال داده‌های سمعی و بصری به مغز، حواس آسیب‌دیده و اختلال یافته‌ای مانند بینایی و شنوایی را بهبود بخشند. البته این تکنولوژی به احتمال قوی فاصله زیادی با عملی شدن دارد و برای کمک قطعی به افراد نابینا و ناشنوا هنوز آماده نیست، اما مطمئنا ساخت ایمپلنت FlatScope قدمی بزرگ در راستای بازیابی بینایی و شنوایی افراد است.

دستاورد محققان دانشگاه رایس بخشی از برنامه‌های سازمان پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی آمریکا (DARPA)، برای دستیابی به رابطی عصبی با وضوح بالاست. بر اساس صحبت‌های فیلیپ الوِلدا (Phillip Alvelda)، از مدیران پروژه طراحی سیستم مهندسی عصبی (NESD) و دست‌اندرکاران پروژه ساخت ایمپلنت مغزی FlatScope، برنامه NESD از طریق افزایش ظرفیت رابط‌های عصبی پیشرفته برای به‌ کارگیری همزمان یک میلیون نورون، ارتباط دو طرفه با مغز را به ‌گونه‌ای ممکن می‌سازد که درک ما را از پیچیدگی، عملکرد و رازهای بیولوژیکی این عضو بدن عمیق‌تر می‌کند.

[ad_2]

لینک منبع

گامی دیگر در مسیر ساخت اندام‌های بدن انسان با استفاده از سلول‌های بنیادی

[ad_1]

 توانایی تولید اندام‌های جایگزین برای بدن بدون نیاز به عضو‌ اهدایی و تنها با استفاده از سلول‌های بنیادی، باعث ایجاد تحول بزرگی در دنیای پزشکی خواهد شد.

دانشمندان یک گام بزرگ دیگر در مسیر رسیدن به توانایی رشد دادن اندام‌های انسانی جایگزین برداشته‌اند. این دستاورد جدید با استفاده از شناسایی پروتئینی موسوم به Meox1 حاصل شده است؛ پروتئینی که در سلول‌های بنیادی یافت می‌شود و برای کمک به رشد ماهیچه‌ها بسیار حیاتی است.

پی بردن به چگونگی پرورش اندام‌های جایگزین در بدن انسان می‌تواند انقلابی دیگر در دنیای پزشکی رقم بزند. این دستاورد می‌تواند به انتظار طولانی‌مدت و ناراحت‌کننده‌ی افرادی که در نوبت‌های اهدای عضو هستند، پایان دهد و هرساله جان هزاران فرد بیمار را نجات دهد؛ افرادی که به هر دلیلی نمی‌توانند یک فرایند موفقیت‌آمیز از پیوند عضو را تجربه کنند یا اینکه عضو مورد نیاز خود را پیدا نمی‌کنند و جان خود را در همان زمان قرارگیری در نوبت‌ اهدای عضو از دست می‌دهند.

پژوهشگرانی از دانشگاه موناش در استرالیا با مطالعه‌ی گورخرماهی که سرعت رشد سریعی دارد و بومی نواحی جنوب شرقی آسیا محسوب می‌شود و اغلب هم به‌ علت شباهت‌های زیست‌شناختی‌اش با بدن ما، به‌عنوان مدل مطالعاتی مورد استفاده قرار می‌گیرد، به یک رابطه‌ی جدید پی برده‌اند.

گورخرماهی همانند انسان دارای دو چشم، یک دهان یک مغز به همراه شماری از ماهیچه‌ها و خون و استخوان‌ها و دندان‌ها است. انسان‌ها و این ماهی دارای اندام‌های یکسانی در بدن خود هستند که از این جمله می‌توان به قلب و کلیه اشاره کرد و در نهایت باید اشاره کنیم که حدود ۷۰ درصد ژن‌های انسان در این ماهی نیز پیدا می‌شوند.

اکنون با انجام تحقیقاتی روی این ماهی‌ها مشخص شده است که سلول‌های بنیادی و پروتئین Meox1 به چه شکلی با همدیگر در ارتباط هستند. پیتر کوری، پژوهشگر سرپرست این تحقیق در این باره می‌گوید:

ما پیش از آغاز کار خود در این زمینه، حتی نمی‌دانستیم چنین سلول‌های بنیادی ویژه‌ای برای رشد وجود دارند یا اینکه چگونه کار می‌کنند. صرفا دانستن اینکه آن‌ها وجود دارند، در ادامه ما را به‌سوی این احتمال سوق می‌دهد که شاید بتوانیم آن‌ها را سازماندهی، کنترل و در نهایت مجددا فعال کنیم تا بافت‌های آسیب‌دیده را بازسازی کنند.

 دانشمندان برای مدت‌های طولانی در محیط‌های آزمایشگاهی روی رشد اندام‌ها پژوهش کرده‌اند. اما اینکه سلول‌های بنیادی به چه شکلی می‌توانند چنین بافت‌های زنده‌ای را در بدن ایجاد کنند، همواره به‌صورت یک راز برای آن‌ها باقی مانده بود و مادامی که این راز به‌طور کامل حل نشود، ما قادر به رشد دادن اندام‌های جایگزین خودمان نخواهیم بود.

به بیانی دیگر، تنها از چند سلول بنیادی خاص برای رشد دادن بیشتر بافت‌های مورد نیاز اندام استفاده می‌شود و پروتئین Meox1 هم در گزینش این سلول‌ها کمک می‌کند.

ما همچنان تا رسیدن به توانایی لازم برای پروش کبد یا قلب‌های انسانی در صورت نیاز بیماران فاصله داریم؛ اما دانشمندان در حال حاضر به درک بهتری از چگونگی عملکرد سیستم مولکولی ما و نحوه‌ی فعل و انفعالات آن‌ها برای تولید بافت‌های بیشتر در بدن انسان دست یافته‌اند.

پژوهشگران بر این باورند که فرایند مربوط به چگونگی رشد اندام‌ها و تنظیم شدن آن‌ها توسط سلول‌های بنیادی به‌عنوان یکی از آخرین مرزهای پیشبرد علم زیست‌شناسی قلمداد می‌شود. طبیعتا در چنین مسیر پراهمیتی، روشن شدن ماهیت این مکانیزم‌ها می‌تواند به ما در مبارزه با آسیب‌های واردشده به بافت‌های بدن در اثر عارضه‌های همچون سرطان کمک کند.

دانشمندان اکنون در حال حصول پیشرفت‌هایی در زمینه‌ی فوق هستند. سال گذاشته هم پژوهشگرانی از آمریکا توانستند به‌طور موفقیت‌آمیزی بافت‌های قلبی انسانی دارای کارکرد را بازسازی کنند؛ البته کار آن‌ها با استفاده از یک اندام اهداشده صورت گرفته بود. هم‌اکنون ما به لطف تحقیقات صورت گرفته روی گورخرماهی‌ها، یک گام دیگر هم به هدف نهایی نزدیک‌تر شده‌ایم.

دستاوردهای این پژوهش در ژورنال Cell Stem Cell منتشر شده است.

[ad_2]

لینک منبع